geboorte fotografie | Lizz

 

15.5.2017  welkom lieve Lizz.

Mijn dank gaat uit naar de zusters en verloskundigen van het Röpke-Zweers ziekenhuis, bedankt voor jullie hulp en geduld. Ik werd zo fijn opgevangen en geholpen.. geen enkel moment heb ik het gevoel gehad ‘teveel’ te zijn. Dankjewel!

Ergens vorig jaar september kreeg ik het volgende berichtje: “We krijgen er een klein draakje bij! sssst!”  het berichtje kwam van Annika. Super! wat leuk en spannend! De tijd die daar op volgde was voor Annika (en John natuurlijk!) niet altijd even prettig, een zware zwangerschap maakte het niet altijd even makkelijk voor Annika.

De plannen om de geboorte te fotograferen waren er in eerste instantie niet, nooit over nagedacht eigenlijk. Tot Annika en ik samen (tijdens een thee’tje op de bank sessie?) de foto’s voorbij zagen komen van Lisette Lubbers, ik vind haar werk prachtig! Bij het zien en lezen van haar verhalen krijg ik een brok in mijn keel, niks anders dan respect/bewondering voor haar. En ook dat moment keken we beide vol verbazing/bewondering naar de foto’s die ze had gemaakt bij een bevalling. “dat lijkt me toch zo gaaf om een keer te mogen doen” zei ik zonder erbij na te denken.. “mij ook!” zei Annika direct! Maargoed, het duurde nog zeker wel een aantal maanden, bedenktijd genoeg dus ;).

De uitgerekende datum kwam steeds dichterbij, en zowel Annika en John vonden het nog steeds een prima plan om mij te laten fotograferen bij de geboorte. Ik heb geprobeerd mij zo goed mogelijk voor te bereiden, in het begin deed ik vooral veel research naar geboortefotografie. Ik had mij voorgenomen om als eerste niet flauw te vallen en als tweede punt niet in de weg te lopen tijdens de bevalling.

De weken voor de bevalling waren onrustig, hier en daar rommelde wat en Annika hielt mij op de hoogte (en ik stalkte haar). Het bleef alleen bij ‘rommelen’, achteraf moet ik lachen als ik de app’jes zie van mijzelf naar Annika (sorry meid! zenuwen 😉 ) in een paar weken tijd veranderde ik van een “o, we zien wel hoe het gaat” naar een “straks hoor ik mijn telefoon niet” persoon. De laatste twee weken heb ik mijn camera tas altijd in een straal van 3 meter mee genomen (ja, zelfs naar mijn werk in de zorg) laadde ik iedere dag mijn batterijen op en checkte ik mijn geheugenkaartjes én of mijn camera tas wel compleet was en had ik een tasje met reserve kleding in de auto liggen. Mocht het gebeuren dan kon ik rechtstreeks naar Hardenberg toe. De laatste week was toch echt wel het toppunt, ik sliep met mijn apple watch om zodat ik, als ik gebeld of geappt zou worden, dit direct zou horen en voelen. Ik werd dus regelmatig s’nachts wakker van appjes die totaal niet bevalling gerelateerd waren, ik slaap normaal gesproken heel veel en diep maar de laatste 3 dagen had ik opeens niet meer dan 3a4 uur slaap nodig. Ik wilde dit zo graag en was zo bang het te moeten missen, af en toe kon ik mijzelf wel voor mijn kop slaan. Ik ben iemand die van structuur en duidelijkheid houdt, alles goed voorbereiden en niets aan het toeval overlaten.. verstandig om dan juist een bevalling te willen fotograferen, het meest onvoorspelbare en onplanbare wat er bestaat.

Zondag avond, Annika & John moesten zich melden in het ziekenhuis. 20.00 om precies te zijn, de baby had nog niets van zich laten horen en de afspraak was om dan de kleine een ‘signaaltje’ te geven dat ze wel mocht komen.. Spannend, geen idee hoe snel het hierna zou kunnen gaan, ik had nog een avonddienst en was zo bang dat ik te laat zou komen. Annika stuurde al snel een geruststellend berichtje: morgen om 7.30 komt John weer naar het ziekenhuis, de vliezen worden gebroken en ik krijg wee op wekkers. Yes! Eindelijk is het dan zover, morgen komt de kleine! Wat een opluchting!

Maandag ochtend, rond 10 uur meldde ik mij in het ziekenhuis. Nee.. niet omdat HET was begonnen, ik was bang autopech te krijgen, een telefoon storing te hebben precies op het moment dat ze mij probeerden te bellen en ga zo maar door met nog een aantal rampscenario’s die ik s’nachts had bedacht. Ik ging rustig in het restaurant zitten en probeerde wat te werken op mijn macbook.. Opnieuw dat nare gevoel besloop mij en ik besloot te verhuizen naar de afdeling. Ik zocht een zuster op en vertelde wat ik kwam doen, bingo! het was de verloskundige, ik mocht naar een gast ruimte en zou een seintje krijgen als ik mocht komen. Niet veel later kreeg ik het seintje: “je mag meekomen, Annika gaf aan dat ze niet zoveel zin had in praten, door de ruggenprik en pijn”

Eenmaal binnen in de kraamsuite schrok ik toch wel een beetje, je kunt je niet voorbereiden op wat er gaat komen, Annika had net een wee. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk, Annika lag te creperen van de pijn, John kon niks anders doen dan er voor haar zijn en ik.. ik stond daar gezellig met mijn camera.. Best gek, het is alsof de tijd een soort van stilstaat in zo’n kamer, al met al ben ik toch een dag weg geweest maar dit voelde totaal niet zo.

Langzaam begon ik te wennen aan de situatie en maakte ik af en toe wat foto’s als er ‘wat’ gebeurde, ik zocht een plek uit om te gaan staan en probeerde zoveel mogelijk niet in de weg te gaan staan. Een van de zusters verzekerde mij dat als ik in de weg stond ik het wel zou horen, ‘geef mij maar gewoon een duw als ik weg moet hoor!’ , een geruststellende gedachte vond ik dat ;). De middag vorderde en het moment van bevallen kwam dichterbij, het fotograferen ging (ondanks de moeilijke licht omstandigheden) nog best redelijk. Af en toe probeerde ik wat te filmen, gewoon, misschien hadden we er later nog wat aan. Uiteindelijk kreeg Annika het seintje dat ze mocht persen, heftig! Na een uur persen besloot de verloskundige dat het tijd was voor een vacuüm pomp, dat zou het laatste zetje zijn die de kleine nodig zou hebben. Eindelijk! Daar is ze.. Lizz. Wat een ontlading, liefde en emotie! Woorden kunnen het niet omschrijven wat er in die eerste 10 seconden gebeurden, prachtig! Ik krijg ieder keer weer tranen in mijn ogen en een brok in m’n keel. Niet alleen omdat ik er zelf naar uit had gekeken om dit mee te mogen maken, maar ook omdat je de liefde en het geluk voelt bij beide ouders. Je zit samen zo in het moment! Nu, 2 dagen later voelt het nog steeds heel onwerkelijk. Vanmiddag ben ik even op bezoek geweest bij de familie, als je daar dan met zijn drieën zit en het er dan nog eens over hebt besef ik mij opeens weer dat ik bij dit intieme moment aanwezig mocht zijn! Ik weet niet hoe ik jullie moet bedanken lieve John en Annika!

In de afgelopen weken vertelde ik weleens over geboorte fotografie en dat ik ook mocht gaan doen, vaak kreeg ik de vraag waarom ik dit nu zo graag zou willen. Al dat bloed en gedoe, horror beelden, waarom zou je dat überhaupt willen?  En om eerlijk te zijn, die beelden spookten mij ook weleens door het hoofd.  Nu, achteraf, kan ik zeggen dat het niet draait om bloed, viezigheid en gedoe. Maar om de emotie, de liefde en bovenal de liefde voor elkaar en de kleine waar je zo lang op hebt moeten wachten! Zelf maak je het (ook als vader) niet goed mee, je bent zo bezig met het moment dat je veel stukjes van de film kwijt raakt. Tijdens de bevalling kun je je volledig richten op elkaar en door de foto’s kun je het samen rustig nog een keer beleven.

Lieve John en Annika, bedankt voor deze prachtige ervaring!


LIZZ-10

LIZZ-13

LIZZ-16

LIZZ-17

LIZZ-23

LIZZ-24

LIZZ-58

LIZZ-61

LIZZ-67

LIZZ-73

LIZZ-78

LIZZ-79

LIZZ-85

LIZZ-96

LIZZ-105

LIZZ-107

LIZZ-118

LIZZ-123

2 thoughts on “geboorte fotografie | Lizz

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s